Ujan di manah-manah ora bikin Sukab kèder pigi kerjé. Madjoe teroes pantang moendoer. Gitulah kayaknya sumangetnyah..

“Arigini kagak sumanget mah kojor ajé bekalang tané,” kedengeran suarényé di balik masker.

Komplét bener APD Sukab. Bari nèntèng pacul amé pengki, doi paké jas ujan plastik nyang walow udé paké kerudung, mingsi ditumpukin lagi amé caping angon bèbèk.

“Oooiii! Bèbèknyé mané?!” teréak préman-préman nggak tau diri, nyang kerjaannyé ngompasin mister cepèk di prempatan.

Sukab kagak jawab, cumak atinyé ngedumel setengé nyumpahin.

“Préman-préman kebal Kopid kayaknyé.”

Nah jadinyé Sukab mikir Kopid lagi dèh.

“Naményé pandemi, wabah, pagebluk téa, nyang bisé abisin manusiah, mestinya pan manusiah bersatoe. Iyé kagak sih?”

Kaboel, nyang seragamnyé pertjis Sukab, cepet tabuh gong.

“Yo-i,” katényé bari lompat sana-sini garé-garé aèr ngalir di girlan kayak kali.

“Yo-a-yo-i ajé énté,” Sukab kesel, “liat kagak kalow politik kamso jalan teroes?”

“Yo-i,” nge-yo-i lagi dèh doi, “mangkinan kamso malah.”

“Ah, ngèhè’ jugé énté Boel, mangsak iyé-iyé ajé, débat dong.”

“Abisnyé émang iyé, apényé nyang musti didébat Kab.”

“Kali’-kali’ ajé tau napé otak ntu politikus padé di dengkul.”

“Héhé paling bokis dèh kalow udè maunyé ngelèdèk.”

“Ngelèdèk? Coba dèh pikir, adé Kopid ngeluh, ya kan? Eh, adé vaksin ngeluh jugak. Maunyé apéééé? Ditémbak?”

“Naményé kelakuan Kab, pokoknya kalow belon adé nyang bisé disalahin, kok kayak idupnyé belon bener.”

Mingsih ajé ntu ujan. Berketèl-ketèl kayak mau nuker musim kering nyang kelamaan. Ntu duo kismin nyampé jugak akhirnyé ke kolong jalan-layang. Baru jam anem pagi, kedinginan èn belon sarapan. Sukab udé malu ati makan prè di warung, walow Yati puguh bilang bayar belakangan.

“Pan nggak papa Kab ngutang, nyang penting ujung-ujungnyé dibayar.”

“Nggak adé bakat ané Boel, ngelebok ngutang-ngutang.”

“Pan énté kendiri nyang bilang, kité orang musti tulung-menulung, kali laèn kite nyang tulungin Yati.”

“Udé kebanyakan terimé budilah Boel, gegares di warung dari jaman Mang Ayat amé Abang Dosèn mingsi kumpul, mangsak tujuh turunan jadi orang nyang dikasihanin mulu …”

“Nggak adé nyang bakal bilang énté memelaslahyaw.”

“Ahhh …”

Tau-tau ….

“Awassss!!!”

Ibaratnyé kilat mengkeredep, Sukab mabur slametin anak tuyul nyang ampir kesruduk Metro Mini.

Dug!

                   Kesruduk dèh Sukab bari sikep ntu bocah nyang molos dari tangan doi punya mamak.

Sroooggg!

                    Sukab meluncur tiarap kayak pemain bola abis bikin gol. Cumak bukan di lapangan rumput, tapinyé di aspal.

Dug!

                    Kepalényé kejedoet pinggir trotowar. Untung ora petjah. Kalow futsing mah iyé.

“Oooii! Maté ke mané sotoy!”

Ntu sopir Metro Mini mikirnyé udé kebalik-balik. Doi nyang nyaris koitin dué manusiah, èh orang lain nyang disembur.

“Jaman gilé,” pikir Kaboel nyang angkat Sukab ke kios rokok.

Ntu anak tuyul udé digaplok nyokapnyé, pemulung rambut gimbal.

“Bleguk sia! Napé kagak mati sekalian lu!” ngumpat mulu tuh doi, boro-boro bilang tarararèngkyu amé Sukab.

Sukab nyang setengé modar ajé ampé melèk. Kaboel gèlèng kepalè.

“Émang jaman guendeng,” ini kali diomongin, “pegimane Kab, lanjut kerjé apé balik?”

“Hhhh …. Laper ané,” katényé. Ujan mingsih ketèl ajé.

“Ya udé, kité nyarap dulu di tempat Yati, ntar balik lagi ke sinih,” katé Kaboel, “nggak adé kok Buruh Harian Award nyang perlu dimenangin.”

Pondok Ranji,

Senin, 1 Februari 2021. 04:46.

 

Be the first to leave a comment!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *