Sembèn nyarap nasi bakar ikan teri, ntu mulut rakyat jelantah nyang atu ngocol ajé sedari Subuh.

“Ajaib jugak negri kité yé, negri-negri Eropa kayak Inggris, Spanyol, udé tekor duépulu persen lebi kuartal kedué taon ini, èh negri kité nggak nyampé anem persèn loh inflasinyé.”

“Nomor anem yé? Taiwan tuh juarényé, cumak 0,6 persèn,” Sukab sautin. Makdirabit! Pikir Yati. Kok Sukab tau nyang gitu-gitu?

“Yo-i! Amerika ajé ngedrop ampé nomer ampatbelas, bayangin ajé, 9,5 persèn!”

“Busyèèèèt,” saut Sukab lagé, “amburadul tuh ekonomi.”

“Samé ajé kité kan?”

“Samé-samé amburadul sih iyé, tetep ajé béda standar.”

“Wuèitz! Standar apé?”

“Standar iduplahyaw!”

“Emang perné ke Amerika?”

“Belon? Di situ perné?” Tengsin jugak Sukab ditanyak gitu. Doi pikir ni orang tampang tukang ikan masa’ perné ke Amériké?

“Héhéhé! Adé potongan yé?” Katé ntu nyang romannye kayak penu siasat, “nggaaaaak, nggak perné, tapinyé ke Amériké haré géné cumak tinggal klik kan?”

“Hmm,” rasényé kenak kick jugak Si Sukab, cepet hajé doi alihkeun ntu omongan, “émang adé rumé lanté tané di sono?”

“Orang kagak punyé rumé jugé adé, kagak kurang-kurangnyé,” ntu orang udé ludes nasi bakarnyé, seabisnyé minum aèr kendi langsun mèntak kupi, “lanté tané jangan jadi ukuran Bang, émang Abang mau berumé di apartemèn nyang isinyé 15 orang èn bauknyé ambreng-ambrengan?”

“Syèt-dah kalow udé bawé-bawé bauk,” Sukab untung udé makan, “iyé yé, kalow klak-klik ntu bauknyé nggak ikut kebukak, cumak gambar ama suara doang.”

“Manusiah mau semuanyah kan?”

Sinis bener ni orang, pikir Yati, bari tarok kupi nyang dipesen.

“Jangan lupa masker Mang,” katényé ngingetin. Ntu orang pasang lagi masker kain batik nyang kagak jelas bisé apa kagak nahan Si Kopid.

Ntu orang tampang tukang ikan pasang lagi maskernyé. Suarényé jadi bekurang sebab ketahan kain.

“Ini ari mulai lagi musti kerjé di rumé, nyap-nyap lagé, nyap-nyap lagé dèh,” katé doi, “di rumé kendiri kok ngeluh, di rumé kendiri kok kayak dibakar api neraké”

“Bauk kali’ ruményé,” Dul Komprèng kernèt mikrolet nyang baru dateng maèn saut ajé, langsun nyamber bungkusan nasi bakar.

“Bukan bauk Dul, orang kité pan lumayan cepet maèn buang, nasi kemarèn buang, kopi nggak jelas aromanyé buang.”

“Jadi napé dong?”

“Lhah énté karang kagak di rumé napé?”

“Bisé matèk kalow tetep di rumé, pan duit kernèt ari-ari dateng dari penumpang ari itu jugé.”

“Wah koit dong nyang pabrik atawé kantornyé tutup.”

“Nah, itu nasib ané.”

Si tukang ikan masup obrolan lagi. Yati kagak tau kenape jadi awas aje.

“Pabrik apé kantor?” Sukab kayak nemu jalan nyalurin kepo.

“Bukan pabrik, bukan kantor.”

Hmm. Bener tukang ikan dèh, terawang Sukab.

“Apaan dong?”

“Topèng monyèt,” doi senyum, “kumpul-kumpul kagak bolé, mau daringan siapé nyang mau émangnyé?”

Nyang kebayang amé Sukab sih ntu layar gambarnyé monyèt-monyèt semué.

“Monyètnyé nggak makan dong.”

“Monyèt mah kasih pisang udé bèrès,” katényé, “ané nyang kelaperan abis.”

“Haré géné bisé nyarap nasi bakar amé ngupi mah bukan kelaperan Mang,” Yati semangkin curigation.

“Iyé, kalow nggak kelaperan ané kagak dateng, mingsi adé jatah amal kan?”

Nah! Udé nyampé ke mané-mané rupényé. Saben 15 bungkus nasi, Yati pisahin atu bakal orang kagak bisé makan garé-garé Si Kopid. Tapi bukan mangsudnyé disodok begicu.

“Abong-abong pengangguran terus cari grétongan …” pikir Yati sebel, “kalow jatah amal nggak usyé minté dibikinin kupi segalé dong!”

Pondok Ranji,

Selasa, 16 September 2020. 16:05.

 

Be the first to leave a comment!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *