Masup magrib tau-tau nongol bini Hasan bawa orok nyang umurnyé kayak baru tigé bulan.

“Oooohhh di sini yé warungnyé,” katényé bari diemin ntu nangisnyé orok nyang kagak mau kalé amé bising jalanan, “udé tigé bulan nyari-nyari, émang di sini ayé bisé nemuin Babé Ayat?”

Yati langsun ajé naèk radarnyé Mang Ayat dicariin perempuan bawé orok, kagak paké masker lagéh!

“Babé udé kagak kerjé Mpok, emangnyé adé apé?”

“Ini orok …,” katényé bari mulai ngalir ntu airmaté.

Radar Yati semangkin naèk.

“Napé ntu orok,” Yati ketus ajé nyamber.

“Udé tigé bulan nyusunyé kagak bener …”

“Pan di situnyé adé tuh susu Mpok?”

“Susyé Nèng ….”

Busyèt, ngenèng-ngenèngin guè lagéh, pikir Yati.

“……. kadang keluar kadang kagak,” ntu perempuan nggak paké masker mingsi nyambung, “seringnyé ya kagak, dokter bilang ntu musabab kelewat ngeres ati ané …”

“Ngeres? Napé ngeres, bukannyé seneng punyé bayi?”

Péngin banget Yati nyambung mané bapaknyé, tapi ngeri jugé bakal dapet sautan nyang nggak diarepin. Èh masup jugé ntu kabar ngeres.

“Pan ini anak Hasan nyang saben-saben makan di sini Nèng, belon jugé lairan bokapnyé udé kesambet Kopid, pegimané kagak ngeres? Pikir-pikir mengkali kesambetnyé di warung tempat Hasan suka mampir, Hasan pan buruh harian Nèng, kagak kerjé kité kagak makan, Hasan mati semuényé ikutan kojor … Tapinyé kité kagak mati-mati Nèng, kadang makan kadang puasé, susu jadi mampet, nggak tau pegimané ni orok ntar nasibnyé! Huuu …. Huuu…. Huu…”

Yati nyang udé mau nyautin soal warung dibilang sumber penularan, jadi balik ikut ngeres inget Hasan tukang bangunan nyang dibayar harian. UMR sih UMR, tapi pegimané kalow kadang-kadang ajé kerjé èn selebihnyé lebi sering kagak?

Nomor atu Yati ulungin dulu masker amé bini Si Hasan, baru abis itu dipersila masup warung. Paké masker ajé ntu ibu mudé mingsi terbata-bata. Yati langsun kasi limé biji.

“Saben ari ganti yé Mpok, jangan dibuang, saben ari dicuci.”

“Mengkasi Nèng, mengkasi, Tuhan nyang bakal bales.”

Yati nyang matényé jugé ngerembeng nggak bisé ngomong apé-apé selain bungkusin nasi amé lauk-lauknyé, nyang paling enggak bisé awèt ampé dué ari.

“Lumayanlah ketimbang pulang tangan kosong,” pikirnyé.

Orang-orang nyang bermasker masup, duduk bejarak, lantes pesen makan. Nasi anget paké témpé gorèng nyang digosongin dikit, trus dikasi sambel kecap paké irisan bawang méré amé cabé dikit jadi demenan. Nyang apé adényé, asal mingsi adé di jaman Nyunormal, serasé mewah seméwah-méwahnyé. Orang-orang padé téwas sesak napas, di sininyé orang bisé makan énak nyang ditutup bunyi hoooik—masa’ nggak besyukur. Ini jaman orang nggak mati aja udah bagus, èh nyang mingsi idup belagunyé kayak minté disodok.

“Masker udé, makan udé, trus pegimané susunyé yé Nèng?”

Nang-nèng-nang-nèng, katé Yati dalem ati, umur kayaknyé nggak beda jau dèh. Nyang rada béda, bininyé Hasan dari Teluk Gong ntu nggak perné sekolé, sedeng Yati kuliah di Unipersitas Pamulang—tapi bukannyé pekaré sekolé, nyang bikin Yati nggak bakalan perné pikiran ngemis walow mingsalnyé samé-samé kismin. Ntu koruptor sekolaan semué kan?

“Méntal kéré or not-kéré, dèt is de kuèscen,” batin Sukab nyang sedari tadi ngikutin situwasi dari baliknyé masker bari ngupi.

Nyang kayak gini mesti dididik, jangan dikasi ikan, kasi pancing. Jadi bisé cari ikan kendiri.

“Kali’ Rohayah adé lowongan tuh, ntu ari kan doi bilang tigé tukang ngepèl anak buahnyé koit kesambet Kopid,” Sukab nyeletuk.

Mamik mantan lakinyé Rohayah jadi almarhum kesambet Kopid, èn Hasan amé Mamik kan sesamé gèng hobi Anabèl (analisis gèmbèl) di warung, mengkali ajé bisé lebi solidèr.

Yati udé bisé mèsem dapet jawaban pekaré susu bayi Siti, ntu bini nyang ditinggal mati amé Hasan. Nyang bikin gegetun, napé ntu lowongan cumak kebukak sebab adé nyang jugé mati garé-garé Si Kopid.

Pondok Ranji,

Sabtu, 1 Agustus 2020. 10:32.

 

Be the first to leave a comment!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *