“Orang-orang sekarang anèh yé Bé?” Katé Sukab bari nyeruput kopi kapan sore itu gerimis mulaiin musim ujan di Jakarta.

“Napé?”

“Idupnyé cumak ngeliat kebawé tanpa adé abisnyé.”

“Nyari duit jatoh kali.”

“Huss! Orang kayé kok nyari duit dibawé.”

“Orang kayé? Pegimané ceritényé ènté liat orang kayé Kab? Bukannyé orang-orang miskin kayak kite ketemunyé cumak orang-orang miskin jugak?”

“Héhé, di èm-èr-té semuényé jugé kayé toh Bè?”

“Wueitz! Sukab naik èm-èr-té! Kagak diusir Kab?”

Sukab cengèngèsan.

“Rapian dikitlah waktu naèk Bé, masa’ itu keréta sliwar-sliwer di atas kepalé kité, kitényé kagak perné naik sekali-kali ajé?”

“Iyé yé,” Mang Ayat ngegongin ajé, “kereta untuk rakyat, masa’ rakyatnyé kagak perné naèk yé …”

“Rakyat amé rakyat sih kagak same Bé.”

“Kok bisé?”

“Adé nyang kelasnyé ari-ari naèk èm-èr-té, adé nyang sekali nyobak kantong udé langsun bolong ajé.”

Mang Ayat mésam-mèsem bari ngelapin panci.

“Èn énté masup nyang belakangan mustinyé yé.”

Cengèngèsannyé Sukab semangkin kayak The Joker.

“Nyang mau naèk èm-èr-té ntu sebagian datengnyé ajé pakèk mobil Bé!”

“Mangsudnyé?”

“Yah si doski mau ngirit kali’,” katé Sukab, “nyang jelas itu ngebédain amé penumpang kayak anè nyang nggak punyé apé-apé.”

“Naményé jugé kerjé ngegali tané bakal kabel listrik,” ujarnyé Dul Komprèng nyang baru dateng, “mana gablek punyé apé-apélahyaw!”

“Apé nyang kejadian di dalemnyé èm-èr-té Kab?”

Rohayah, nyang dari tadi nangkring tungguin lakinyé, udé nggak sabar.

“Ané udé bilang kan dari tadi, orang-orang di dalem èm-èr-té ntu matényé ngliat kebawé mulu,” katé Sukab, “bukannyé nyari duit jato Yah, tapinyé ngliatin ha-pé!”

“Oooohh, pan biasé tuh Kab?”

“Biasé nyang pegimané?”

“Di bis metro mini jugé begitu,” Dul Komprèng nyaut, “énté sih Kab taunyé naèk truk bakal angkutin énté-énté pendekar pacul èn pengki, ya kan? Mané adé tukang gali tané bawé hapé, celané kolornyé ajé belon temtu adé kantongnyé.”

“Ho-oh yé?”

“Lho, pegimané sih? Di mané-mané pan gitu, digoncèngin ojol ajé klak-klik di hapényé!”

“Nggak usyé jau-jau, Abang Dosen nyang baru balik dari luar negri jugé samé ajé,” katé Yati, “rasanyé malah belon cerité apé-apé tuh, abis makan cumak klak-klik mulu.”

“Elu jugalah Yat,” celetuk Mang Ayat, “kagak adé orang nyang bebas dari hapé di dunié ini.”

“Kecuali tukang gali tané!”

“Kecuali tukang gali tané!”

Udé lengkap rupényé semuényé nyang biasé ngumpul di warung. Hasan tukang bangunan, Jali pengojèk non-aplikasi, Bahlul tukang obat, Kaboel pekerja serabutan nyang baru gabung, Mamik tukang kopi sasèt nyang nyamperin Rohayah. Cepet kali tangan orang-orang ntu nyamber bungkusan nasi uduk. Kelaperan semué kayaknyé.

Tapi Sukab mingsih nyeruput kopinyé lagi bari manggut-manggut.

“Dunié udé bener-bener berubé yé? Ané pikir dalem èm-èr-té perilaku orang-orangnyé sedikit laèn.”

“Nyang diliatin kali-kali laèn,” katé Kaboel.

“Yo-i! Nggak kayak énté!”

“Héhéhéhé! Nyang diliatin Kaboel mah cumak berita-berita kriminal! Copèt kepergok nyang digebukin, orang dibunu, bayi dibuang, nènèk-nènèk ilang, émang pegimané sih rasanyé ngliat nyang begituan Boel?” Ujar Si Jali.

“Oooooh penting banget ntu Li,” katé Kaboel, “bikin perasaan beruntung sebab kagak sial kayak ntu orang-orang …”

“Pédéhél énté pengangguran …”

“Pédéhél ané pengangguran!” Kaboel cengèngèsan, same jugé kayak The Joker.

Ari semingkin malem. Seabisnyé ngobrol hahahihi orang-orang pulang sebab besok musti kerja. Lagi-lagi kerja. Kerja-kerja-kerja.

Sukab mingsih di warung. Dangdut kegebèr dari radio. Doi udé lebi paham kenapé manusiah di mane-mané, bukan di èm-èr-té aje, sekian persèn dari idupnyè di duniè kepalényé nunduk kebawé ngliatin hapé …

“Saben orang bener punyak duniényé kendiri dalem hapé,” pikirnyé.

Pondok Ranji,

Minggu, 1 Desember 2019. 06:54.

 

Be the first to leave a comment!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *